Les Petites Victoires

In slechts twee films is de filmmaakster erin geslaagd haar eigen unieke stijl te vestigen. Haar manier om te vertellen over het dagelijkse leven van wat nu bekend staat als "de gebieden" met een tederheid en empathie die nooit sentimenteel zijn, creëert feelgood fabels die niet zouden worden geweigerd door de Britten, die grote specialisten zijn in het genre. Haar eigen territorium is haar geboorteland Bretagne. En na Roxane en de eierboer die zijn kippen gelukkig hield door Cyrano voor ze te zingen, neemt ze ons mee naar het kleine dorpje Kerguen, symbool van de plattelandsontvolking die ons platteland teistert, door de strijd van Alice, de burgemeester-lerares (Julia Piaton, stralend), om de sluiting van haar school te voorkomen, waar Emile, een norse zestiger (Michel Blanc, verrukkelijk) zich net heeft ingeschreven en plotseling wil leren lezen en schrijven. Mélanie Auffret ontwikkelt een galerij van personages die worden ondergedompeld in situaties waarin de harde realiteit tot het absurde leidt, maar zonder ooit in het pittoreske te vervallen. Ze kent deze personages en situaties uit haar hoofd, en hoewel ze vooruitgaat met optimisme in haar hart, maakt ze zich geen illusies over de uitkomst van het duel tussen de pot van klei en de pot van ijzer. Maar haar militante gebaar is gebaseerd op humor en een echt gevoel voor emotie dat recht naar het hart gaat, want niets is gekunsteld of geforceerd. Want Mélanie Auffret weet dat met de geweldige groep acteurs die ze heeft samengesteld, één blik meer waard is dan duizend woorden.