Ze heeft er even op moeten wachten, maar met Real Faces heeft Leni Huyghe eindelijk haar eerste langspeelfilm klaar. Niet dat ze de voorbije jaren heeft stilgezeten. Ze liet zich internationaal opmerken met een vijftal kortfilms (zoals Matteus en PS Sao Paolo), ze draaide voor VTM Go een seizoen van de webserie Hacked, ze maakte de documentaire J’attendrai le jour et la nuit over woonzorgcentra tijdens de pandemie, ze deed captatie van concerten en ze gaf les aan het KASK in Gent. Maar een langspeelfilm, dat was waar ze al die tijd op hoopte. Real Faces is een verhaal met een diep persoonlijke inslag geworden, vertelt ze. Te beginnen bij de job die hoofdfiguur Julia uitoefent: assistent bij een castingbureau.
Leni Huyghe: Ik heb zelf een beetje casting gedaan, en je zit daar in een tussenpositie waar je de ideeën van iemand anders uitvoert. Maar jij bent wel degene die in de realiteit met de problemen moet afrekenen, terwijl die andere persoon op zijn of haar conceptuele wolk blijft zitten. Voor Julia is die realiteit: wat betekent het om een street casting te doen voor een urban en diverse parfumreclame? Wie neemt die beslissing? Zij moet op straat de relatie aangaan met al die mensen. Zij is degene die de verantwoordelijkheid draagt, maar het is gebouwd op een basis die niet goed zit.
Julia is bovendien assistent. Dat is nog een trapje lager op de ladder.
Voor mij gaat het heel erg over werksituaties waar je afhankelijk bent van anderen, en van mensen in leiderschapsposities die geen zorg dragen voor hun medewerkers. Dat zijn relevante thema’s, denk ik. Ik heb dat zelf ook meegemaakt, zowel in de academische wereld, de opleiding waar ik les gaf, als in de audiovisuele sector.
Je vraagt je af of David, de regisseur van die parfumreclame, zelf weet wat hij wil. Of doet hij gewoon lastig omdat Julia hem eerder afgewezen heeft op een feestje?
David zit zelf niet goed in zijn vel. Hij lijdt waarschijnlijk ook onder het hele systeem. Maar David gaat daar slecht mee om. Hij neemt geen enkele verantwoordelijkheid op. Hij is zich daar zelfs niet van bewust. Het is een personage dat slechte dingen doet maar ook vastzit in een discours waarin hij denkt dat hij vrijheid heeft. Hij doet gewoon zijn ding, en er is niemand die hem stopt. Dat is ook wel herkenbaar. Het gebeurt vaak. Mensen krijgen een leiderschapspositie, kunnen hun gedrag blijven herhalen, en er is niemand die er iets over zegt. Dat is wat Annabelle doet, de baas van het castingbureau. Zij laat gewoon betijen.
Op een bepaald moment zegt David “J’ai besoin de vérité devant ma caméra”. Is dat nonsens? Of begrijp je ergens wat hij daarmee bedoelt?
Ik vind het best grappig wat hij daar zegt. Maar toch zit ook een waarheid in. Als ik een film regisseer, ben ik ook ergens op zoek naar die realiteit. Tegelijk laat David daar weer zien dat hij niet weet wat hij allemaal vraagt. De diepgang van wat hij vraagt. En Julia is er volledig van in de war. David wil de cinema zoeken in die parfumreclame. De voorbeelden waarmee hij afkomt, zijn ook allemaal arthouse. (lacht) Hij is iemand die films wou maken maar die in de reclamewereld is terechtgekomen, en die zich dan ook misdraagt. Helaas zijn er wel meer zulke regisseurs. Op zich is het vaak kinderachtig, maar voor de mensen die het moeten ondergaan, is het niet fijn.
Je hebt acht jaar aan de film gewerkt. Waar liep het stroef?
Het heeft lang geduurd om die film door de commissies te krijgen. Vooral omdat Julia zo’n passief en onsympathiek hoofdpersonage is. De film gaat ook over gevoelens van schaamte, en dat is misschien niet zo aangenaam om naar te kijken.
Speelt dat nog altijd, dat een personage sympathiek moet zijn?
Zeker. Als iemand van de commissie een personage als Julia leest, dan is de spontane reactie, “We begrijpen haar niet.” Eén van de suggesties die ik kreeg, is dat ze ouders moest hebben. Een gevolg is wel dat Eliott daardoor is beginnen te groeien als personage. Ik heb een online masterclass van Salman Rushdie gevolgd, en die had het over spiegelpersonages. Dat zijn twee personages die anders zijn en verschillende dingen meemaken maar die toch op elkaar aansluiten. Ik denk dat je door Eliott beter snapt wie Julia is, omdat hij helemaal anders omgaat met de problemen die hij tegenkomt.
Bedoel je ‘Real Faces’ ook als een portret van een generatie, van de millennials?
Ik denk dat millennials zich wel kunnen herkennen in de film. Het is mijn generatie. Wij waren de jonge generatie die de sociale media plots hebben zien binnenkomen. Mijn korte film Do You Know What Love Is uit 2012 raakte dat ook al aan. Op een bepaald moment zijn we in de werkstroom terechtgekomen. Als jonge generatie heb je altijd de hoop dat je de dingen zal veranderen, maar dan word je toch gewoon weer in het bestaande systeem geduwd. Dat zorgt voor desillusie. Daar kwam ook nog eens de economische crisis van 2008 bovenop. Voordien leek alles mogelijk, en plots kwam daar een stop op. Dat gevoel van desillusie zullen veel millennials herkennen. Alhoewel, sommige mensen van de generatie van mijn ouders waren ook geraakt door de film. Het hangt ook af van wat je hebt meegemaakt, of waar je mee bezig bent.
Ik denk dat de problemen die je toont tijdloos zijn.
In essentie gaat het over een moment in je leven dat je jezelf moet herzien. Nadenken over wat je gedaan hebt, even de voeten op de grond zetten. En proberen te kijken waar je naartoe gaat. Misschien de dingen ietsje anders aanpakken. Vaak is het een moment dat je iemand ontmoet hebt, met wie je een lang gesprek hebt gehad op café, of met wie je even hebt samengewoond. Dat zullen veel mensen herkennen.
REAL FACES
In de eerste langspeelfilm van Leni Huyghe maken we kennis met twee personages van een jaar of 30, op de rand van de volgende fase in hun leven maar een heel andere instelling. Een ingetogen verhaal over hoe we elkaar naar een hoger niveau kunnen tillen, als we daarvoor openstaan.
