29 april 2026
Amper 5 langspeelfilms op meer dan 25 jaar tijd, een veelfilmer kun je de Schotse cineaste Lynne Ramsay niet noemen. Maar ze zorgt er wel voor dat ze elke keer op proppen komt met iets wat nog lang blijft nazinderen. Het is niet anders bij Die My Love, haar vurige bewerking van de gelijknamige novelle van Ariana Harwicz. Ramsays stijl is ongeëvenaard, Jennifer Lawrence schittert als Grace, een jonge vrouw die haar mentale evenwicht voelt wegglijden in het afgelegen huis waar ze samen met haar geliefde Jackson (rol van Robert Pattinson) naartoe is verhuisd. Een postnatale depressie luidt de conclusie die iedereen al snel trekt. Maar volgens Ramsay liggen de kaarten niet zo simpel.
“Ik zal niet ontkennen dat postnatale depressie een aspect is van wat Grace meemaakt,” zegt de cineaste. “Maar haar isolement speelt zeker ook een grote rol. Net als het feit dat ze haar relatie met Jackson uiteen ziet vallen, dat het moederschap niet altijd even wonderlijk is als ze zich had voorgesteld, dat hun seksleven verandert, dat haar eigen seksuele verlangens verschuiven. Ik vermijd sowieso liever een tweedimensionale interpretatie van personages. Ik zie Grace als een heel complexe persoon, iemand die veel kracht in zich heeft en die misschien in het verleden ook al het noorden wat is kwijtgeraakt.”
Nog een ander aspect van Graces probleem is haar writer’s block. Haar ambitie is om te schrijven, maar daar komt niets van in haar nieuwe huis. Ik twijfel er niet aan dat je er zelf ervaring mee hebt. Wat doe jij als je met de witte pagina worstelt?
De truc is om iets totaal anders te doen. Ik ga dan graag zwemmen. Het is mijn ervaring dat de ideeën vaak opborrelen als ik in het water lig. Het lijkt saai en repetitief, maar voor mij werkt het goed. Die creatieve worstelingen zitten ook in de novelle van Ariana Harwicz waarop de film gebaseerd is. De creatieve energie is één van de kanten van Graces leven die stilvallen.
Het boek gaat over een Argentijnse vrouw die naar Frankrijk verhuist. Jij maakt er een vrouw van die van New York naar Montana verkast. Was dat altijd al de bedoeling?
Nee, aanvankelijk wou ik die Franse setting behouden. Maar toen ik begon na te denken over isolement in het algemeen kwam ik tot de conclusie dat het eigenlijk niet veel uitmaakt. Je hoeft niet naar een ander land te verhuizen om je geïsoleerd te voelen. Als je zoals Grace van een wereldstad als New York naar een afgelegen dorp in Montana gaat, is het ook alsof je je in een ander land bevindt. Bovendien was Jennifer Lawrence, een Amerikaanse actrice, van bij het begin aan het project verbonden, dus dat hield ook steek.
Jennifer Lawrence is met haar productiebedrijf Excellent Cadaver naar jou gekomen met dit project. Kreeg je carte blanche van haar?
Zo goed als. Jennifer geeft je veel vertrouwen. Ze wou absoluut met me samenwerken, wat ik een zeer aangename verrassing vond. “Doe het op jouw manier,” zei ze. Ze wist hoe ik te werk ga. Natuurlijk hebben we tijdens het schrijfproces en de preproductie veel over haar personage gepraat. Dat wou ik ook.
Grace is een veelzijdig en complex personage. Hoe veel het mee om haar samen met Jennifer Lawrence te definiëren?
Dat was heel plezierig. Jennifer schrok nergens voor terug. Ze liet zich compleet gaan. Het was alsof we gingen spelen. We wisten nooit wat de dag zou brengen. Ik wou de personages in Die My Love absoluut in samenwerking met de acteurs tot leven wekken. Ook dat van Robert Pattinson. Ik heb hen allebei veel ruimte gegeven om te experimenteren. Neem nu de scène waar Grace in de keuken staat en zich verveelt. Ze weet niet wat gedaan, de baby slaapt. Ik zei tegen Jennifer “Wandel naar het raam”. En om een of andere reden likte ze eraan. Geweldig! Het deed me denken aan You Were Never Really Here, de film die ik met Joaquin Phoenix heb gemaakt. Hij was ook zo vrij en speels.
Werk je altijd zo, of pas je je methode aan volgens het project en de acteur?
Bij elk nieuw project ga ik op zoek naar een manier om mezelf uit te dagen. Ik praat eerst uitgebreid met de acteurs over het script, en dan beslis ik hoe ik het zal benaderen. Het betekent dat ik de acteurs soms op het moment zelf verras met mijn ideeën, om de spontaniteit te bewaren. In dit geval heb ik bijvoorbeeld van bij het begin beslist dat ze niet konden overacteren. Alles was mogelijk
.
Kun je een voorbeeld geven van zo’n verrassend idee?
Ik bedoel daarmee niet dat ik bewust op zoek ga naar verrassende ideeën. Maar als ik voel dat een scène niet werkt, zal ik dingen proberen. Ik denk bijvoorbeeld aan het moment waarop Jackson Grace ten huwelijk vraagt. Volgens het script deed hij dat in het huis, maar op de dag zelf merkte ik dat we nooit genoeg tijd en licht zouden hebben om het zo te draaien. Ik ging naar mijn cameraman om te overleggen, en hij lag toevallig op zijn rug in het gras. Hij draaide zich om en begon op handen en knieën naar mij te kruipen. En plots wist ik hoe ik het moest aanpakken. Ik liep naar Jennifer en Robert, ik legde uit hoe ik het wou filmen, en ze vertrouwden met genoeg om ervoor te gaan. Dus vraagt Jackson Grace nu in het gras ten huwelijk terwijl ze rond elkaar sluipen. Beter dan de oorspronkelijke scène, vind ik.
Zoals vaak in jouw films zit ook Die My Love vol songs, die veel vertellen over de personages. Hoe stel je die soundtrack samen?
Het is een mix van bestaande en nieuwe songs. Ik heb nauw samengewerkt met George Vjestica, die gitarist is bij de Bad Seeds, de groep van Nick Cave. Hij heeft een deel van de songs geschreven, ik heb er zelf ook enkele gemaakt. Ik dacht daarbij na over de personages, wie ze zijn, hoe hun leven eruit zag voor ze naar Montana verhuisden, wat ze allemaal in hun platencollectie hadden, dat soort dingen. Ik heb ook van bij het begin samengewerkt met een fantastische music supervisor, Raife Burchell. Ik had de muziek dus al heel vroeg in gedachten.
Hoe zag het leven van Grace en Jackson eruit in New York, denk je?
Ik beeldde me in dat ze een klein appartementje hadden. Hij zat misschien in een muziekgroep maar zonder veel succes of vooruitzichten. Zij had al wat meer succes als schrijver. Ze hadden een goeie collectie vinylplaten. Ze zijn een jong koppel met weinig middelen. En plots krijgen ze via een erfenis een huis in de schoot geworpen. Dat lijkt een fantastische kans, want er zijn tegenwoordig maar weinig jonge koppels die een eigen woning hebben. Dus verhuizen ze daarnaartoe. Alleen begint alles vanaf dan fout te lopen.
