Vincente (76) geniet van zijn herwonnen vrijheid onder de Spaanse zon, tot een beroerte hem naar een woonzorgcentrum dwingt.
In het rond neuken, dat is in de woorden van de 76-jarige Vincente (José Ramón Soroiz) wat hij wil doen, nu hij sinds kort weer vrijgezel is. Hij brengt zijn dagen door in Maspalomas, een badplaats in Gran Canaria, die in deze film van regisseursduo Aitor Arregi en Jose Mari Goenana als paradijselijke bestemming voor homoseksuele mannen wordt voorgesteld. We komen te weten dat Vincente net een relatie van 25 jaar achter de rug heeft - zijn eerste en enige relatie sinds hij uit de kast kwam - en als zeventiger nu wil genieten van zijn vrijgezellenbestaan.
De film opent dan ook met een aaneenschakeling van feest- en seksscènes die niet veel aan de verbeelding overlaten en waarin Vincente de verloren tijd lijkt in te halen. Als zeventiger voelt hij zich comfortabel met zichzelf en zijn geaardheid en proeft hij met volle teugen van het nachtleven op Maspalomas. Net wanneer je je als kijker in een donkere club op een hete nacht op het Spaanse eiland waant, verstomt het feestgedruis wanneer Vincente een beroerte krijgt.
Met een gedeeltelijke verlamming als gevolg moet Vincente noodgedwongen terugkeren naar San Sebastian, de thuisplaats van zijn vervreemde dochter Nerea (Nagore Aranburu). Vincente’s medische toestand brengt hem opnieuw in contact met Nerea, die ervoor zorgt dat hij in een woonzorgcentrum kan revalideren. Daar komt hij terecht in een grijze wereld die in schril contrast staat met zijn vrijgevochten bestaan. De vrijheid die hij jarenlang vanzelfsprekend achtte, wordt plots kwetsbaar. Wanneer zijn kamergenoot Xanti (Kandido Uranga) bovendien extreemrechtse sympathieën blijkt te koesteren, besluit Vincente zijn homoseksualiteit voor zich te houden. Zo neemt hij opnieuw afstand van een belangrijk deel van zijn identiteit.
José Ramón Soroiz zet Vincente op schitterende wijze neer. Zijn ingetogen en gevoelige vertolking zorgt ervoor dat je voortdurend het gevoel hebt naar een mens van vlees en bloed te kijken. Hoewel de film Maspalomas heet, speelt het grootste deel van het verhaal zich af binnen de muren van het woonzorgcentrum, waardoor het verhaal zich vooral richt op het dagelijkse leven van Vincente, zijn medebewoners en verzorgers. Ook de rest van de cast acteert uitstekend en zorgt ervoor dat de alledaagse taferelen erg geloofwaardig aanvoelen. Het grootste deel van de gesprekken tussen personages wordt in het Baskisch gevoerd, waardoor je op ondertitels aangewezen bent (of hoe zit het met uw Baskisch?), maar dit staat de naturel van de dialogen geenszins in de weg.
Naast het acteerwerk valt ook het visuele aspect op: het contrast tussen de kleurrijke strand- en clubscènes uit het begin van de film en de grijze wereld van het woonzorgcentrum kan nauwelijks groter zijn, maar of het nu om weelderige duinen of een kleine kamer in het woonzorgcentrum gaat, ook op visueel vlak weet Maspalomas te imponeren. In het bijzonder de strandscènes zijn voortreffelijk in beeld gebracht, zodat de Spaanse zon haast van het scherm spat.
Arregi en Goenaga zetten volop in op het uitdiepen van hun hoofdpersonage en de wereld rondom hem. Ze snijden diepmenselijke thema's aan als ouderdom, identiteit, verlangen en vrijheid. Bovenal is Maspalomas een film die bijzonder oprecht aanvoelt en ondanks de kleine verhaallijnen geen seconde gaat vervelen. Met respect en empathie levert het regisseursduo een ontroerende film af die de kijker doet nadenken over wat 'in de kast zitten' werkelijk betekent, en hoe de zoektocht naar vrijheid een levenslange strijd kan zijn.
