Voor het eerst poot Ryûsuke Hamaguchi zijn camera neer in Frankrijk, maar voorts blijft de regisseur van Oscarwinnaar Drive My Car dezelfde praatgeile toogfilosoof waar je je graag meer dan drie uur voor in de cinemastoel plant. Soudain voert twee hartelijke vrouwen op. Marie-Lou (Virginie Efira) is de directrice van een zorginstelling waar ze “humanitude” propageert, een methode die de bedoeling heeft mensen een waardig einde te bieden, ook al verhindert dementie hen om zelfstandig te leven. Als workaholic heeft ze nauwelijks oog voor wat er zich buiten de muren van de instelling afspeelt, tot ze plots een theaterstuk bijwoont van Mari (een innemende Tao Okamoto).
Review
Soudain

Of Hamaguchi nu in Frankrijk of Japan opereert, zijn humanistische praatcinema is essentiële voeding voor de ziel.
Lijkt de film eerst af te stevenen op een docufictieve blik op een scheefdraaiend verzorgingstehuis, dan wordt het snel duidelijk dat Hamaguchi ons meer te bieden heeft: het mirakel van de toevallige ontmoeting, de motor van zowat al zijn films. De twee vrouwen praten tot in het holst van de nacht over zorg, de dood, onze maatschappij, theater en familie. Het is alsof hun woorden, lang opgesloten, eindelijk hun weg naar elkaar vinden. De scène waarin Mari aan een whiteboard de machinaties van het kapitalisme blootlegt, is nu al een voor Hamaguchi’s laudatio. Zoals steeds verbindt de regisseur natuur en cultuur, het persoonlijke en het universele.
Hamaguchi en zijn camera spelen de stille observator. Soudain is cinema zonder franjes, extreme close-ups of onnodig geknip. Betoverend in zijn simpliciteit. De performances komen zo helemaal op de voorgrond. Ook is er opnieuw een belangrijke rol weggelegd voor theater. Mari’s stuk biedt niet alleen een spiegel op de werkelijkheid van psychiatrische zorg, het is ook een manier om te communiceren met mensen die er moeite mee hebben. Zorg en cultuur gaan hand in hand.
Hamaguchi ontroert en beroert, zonder oversentimenteel te worden. De ontmoeting tussen Marie-Lou en Mari mag dan toeval zijn, de traan die van je wang rolt is dat niet. Was Hamaguchi’s vorige film Evil Does Not Exist nog een kritische en verrassend pessimistische eco-parabel, dan is Soudain een levenslustig, meditatief traktaat over sterfelijkheid dat belooft dat het onmogelijke mogelijk is. “Ik wil leven” klonk nooit zo betekenisvol.
Met Virginie Efira, Tao Okamoto, Kyôzô Nagatsuka. Frankrijk / Japan. 3u16.
