Minotaur

Het is niet per se alsof je alles wat de Russische cineast Andrej Zvjagintsev zegt over zijn thuisland (en de bredere wereld) tussen de regels moet lezen in zijn films. Hij schetst een achtergrond waar zijn bedenkingen deel van uitmaken, en laat die vervolgens in botsing komen met het hoofdverhaal.

Neem nu Minotaur, zijn bewerking van La femme infidèle van Claude Chabrol. De plot blijft grotendeels dezelfde als in 1969: een man ontdekt dat zijn echtgenote hem bedriegt, confronteert de minnaar en dan loopt het fout. Wat verschilt, is de context. Chabrol gebruikte dat verhaal om uit te halen naar zijn favoriete doelwit: de emotioneel verstarde bourgeoisie. Zvjagintsev ziet er een kans in om de corruptie en morele verloedering in Rusland in het algemeen en de impact van de oorlog in Oekraïne in het bijzonder in de verf te zetten.

Die onderwerpen komen echter nooit expliciet aan bod. Je ziet ze op de achtergrond — wagens met een ‘Z’ op de ruit, affiches in het straatbeeld, oorlogsbeelden op televisie, een foto van Poetin in het bureau van de burgemeester. Of ze blijken uit de handelingen van de personages en de directe gevolgen (of het gebrek aan directe gevolgen) die ze hebben. Het illustreert de moedwillige blindheid waarmee de gemiddelde Rus vandaag door het leven stapt, en de manier waarop de staat zijn blinde burgers beschermt/intimideert.

Zvjagintsev gelooft voor alle duidelijkheid niet in goede of slechte mensen. De overheid mag dan wreed en meedogenloos zijn, de regisseur geeft alle personages een faire kans. Hij zet hoofdfiguur Gleb niet neer als een monster, enkel als een man die zijn ego en impulsen niet de baas is en zijn comfortabele positie niet wil opgeven. Minotaur overstijgt het portret van een sociale klasse. Zvjagintsev toont met scherpe blik en wrange humor een samenleving die compleet het noorden kwijt is.

Met Dmitrij Mazurov, Iris Lebedeva, Boris Kudrin. Frankrijk/Letland/Duitsland. 2u15.