Twee CIA-agenten, vuurwapens, politiek conflict en geschifte discussies, Wild Horse Nine is gesneden brood voor Martin McDonagh. Na de huurdoders uit In Bruges en de toxische kameraadschap uit The Banshees of Inisherin voert de Brits-Ierse cineast opnieuw een mannelijk duo in volle crisis op. Deze keer zitten ze aan de andere kant van de aardbol, op Paaseiland, terwijl Chili op het punt staat om te imploderen.
Review
Wild Horse Nine
Kibbelende CIA-agenten in existentiële crisis, Martin McDonagh vermaakt zich met zijn gekende demonen.
Het jaar is 1973, en Amerika is verwikkeld in een clandestiene operatie om de democratisch verkozen president Salvador Allende omver te werpen. In plaats van de geopolitieke mechanismen uit te spitten, focust McDonagh zich echter op twee CIA-medewerkers die al lang niet meer lijken te weten wat hun doel is. Oude rot Chris (John Malkovich) is ziek, verslaafd aan morfine en steeds minder geremd. Lee (Sam Rockwell) is pragmatischer en probeert zo goed en zo kwaad als het gaat zijn partner in toom te houden.
Ook Wild Horse Nine put zijn brandstof weer uit McDonaghs patente dialogen — de explosieve replieken, de onwaarschijnlijke uitweidingen, de provocaties. Het gaat over de CIA, God, de dood, JFK en zelfs Amerikaanse kaas, zonder dat je ooit weet waar het gesprek zal uitkomen.
De komische troeven zijn grotendeels in handen van de twee hoofdacteurs. Met name John Malkovich leeft zich enorm uit. Met zijn uitgestreken gezicht en minutieuze spreekstijl creëert hij een heerlijk personage. Sam Rockwell zet daar een meer nerveuze en nuchtere energie tegenover. Het duo klikt prima, en onder hun constante gekissebis voel je een hechte band.
Wild Horse Nine heeft echter meer te bieden dan zomaar een zwarte spionagekomedie. Wanneer twee jonge Chileense studenten op het toneel verschijnen, moet Chris de confrontatie aangaan met zijn eigen verleden en neemt de melancholie de bovenhand. De twee mannen die hun hele leven gewijd hebben aan politieke machinaties beginnen alles in vraag te stellen, wat tot een diepe existentiële crisis leidt.
Als je McDonagh toch iets kan aanwrijven, dan is het misschien dat zijn visie op cinema onderhand zo gekend is dat stukken van het raderwerk zichtbaar worden. De bijtende humor, de maffe nevenpersonages (Parker Posey en Steve Buscemi zijn onweerstaanbaar), de absurde sequenties — het steekt allemaal prima in elkaar, maar je hebt het al eerder gezien. Je kan je dan ook moeilijk van de indruk ontdoen dat je zit te kijken naar een volgende variante op een thema dat de cineast blind kan spelen.
Het neemt niet weg dat Wild Horse Nine onder zijn cynische trekjes een verrassend tedere film verbergt. McDonagh is er niet op uit om zijn hoofdfiguren te rehabiliteren, en al zeker niet om te bagatelliseren waar ze voor staan. Hij richt de camera liever op hun gebreken. Het verrassingseffect van McDonaghs eerdere werk is misschien vervlogen, maar het lukt de cineast wel om zijn mix van politieke thriller en bespiegeling over de dood een unieke toon te geven, tegelijk geestig, bitter en ontroerend. Ook de moeite.
Met John Malkovich, Sam Rockwell, Parker Posey, Steve Buscemi, Tom Waits. VK / VS / Chili. 1u58.
