Review

15/18: A place to heal

Ruben Nollet

Sociaal drama dat je meeneemt naar een psychiatrische afdeling voor jongeren. Even bruisend als alarmerend.

En bam, je zit midden in de actie. Lucia, 17 jaar, arriveert onder politiebegeleiding in de psychiatrische afdeling voor jongeren van een openbaar ziekenhuis. Duidelijk niets nieuws voor haar, ze kent de routine, het verzorgend personeel en de meeste andere patiënten. Het is als thuiskomen voor haar, een fijne vaststelling die evengoed verontrustend is. Want wat zegt het over het leven van een jongere als die zo’n plek een tweede thuis mag noemen? Dat het vooruitzicht om weer naar de buitenwereld te vertrekken bang maakt? Dat ze met zoveel lichtheid praten over onderwerpen die in wezen pikdonker zijn?

Lucia’s opgetogenheid heeft veel te maken met de vriendschap van haar lot- en leeftijdsgenoten en de zorgzaamheid van de begeleiders, verplegers en psychiaters. Het creëert een omgeving waar de jongeren de veiligheid vinden die ze buiten niet per se krijgen. Regisseur Cédric Kahn past er echter voor op om de afdeling voor te stellen als een zorgeloos vakantiekamp of om handige schuldigen te zoeken voor de problemen waarmee de jongeren kampen. Al komen de ouders er doorgaans niet bijzonder fraai uit.

Niets is zwart of wit in 15/18: A Place to Heal — de titel verwijst naar de leeftijd van de patiënten. Elke dag is een zoektocht naar een volgend stapje richting genezing of toch minstens evenwicht. Soms met succes, vaak met nieuwe crisissen. De jongeren proberen zich groot te tonen tegenover elkaar en de zorgverleners, maar uiteindelijk blijven het kinderen met een rugzak vol trauma’s.

Samen met co-scenariste Kahina Le Querrec dompelde Kahn zich onder in het ongewone wereldje en ging praten met zowat alle betrokkenen. Die ervaringen vertalen zich in een levendig en geloofwaardig script, waar de groep jonge en veelal onervaren acteurs gretig hun tanden in zetten. Kahn houdt de energie bovendien hoog door weinig uit te leggen. De protocols, het vakjargon, de diagnoses, als kijker moet je het allemaal afleiden uit de context. Maar je hebt die details ook niet nodig om helemaal meegezogen te worden in de wereld van de film. Qua terminologie is 15/18: A Place to Heal geregeld cryptisch, maar de emoties zijn nooit minder dan kraakhelder.

Met Zoé Monpart, Malou Khebizi, Kenji Peyran, Raphaël Besson, Laeti Vabre. Frankrijk. 1u45.

Ruben Nollet

Laatste artikelen

  1. Review

    Soudain

  2. Review

    Club Kid

  3. Review

    Minotaur