“Ik heb geen probleem met nostalgie op zich, wel met nostalgie voor een wereld die nooit bestaan heeft!” Lorenz Hart, het personage uit de film Blue Moon die de uitspraak in de mond neemt, heeft het over de musical Oklahoma!, de eerste samenwerking tussen componist Richard Rodgers en tekstschrijver Oscar Hammerstein. Hart slaat de nagel op de kop en zijn woorden zijn vandaag meer dan ooit van toepassing, al zit er in zijn geval ook een bitter persoonlijk laagje in.
De context van _Blue Moon _maakt veel duidelijk. Na een trieste openingsscène waarin we het hoofdpersonage op straat in de gietende regen in elkaar zien storten, neemt de film ons mee naar de avond van 31 maart 1943. _Oklahoma! _beleeft zijn bejubelde première en Hart zit samen met zijn moeder in een loge toe te kijken. Na een zoveelste denigrerende opmerking geeft hij er de brui aan en stapt naar The Little Bar, één van zijn vele stamcafés in het theaterdistrict van Broadway. Daar zal de rest van de film zich afspelen, met Hart als spilfiguur.
De man houdt er namelijk van om te praten en voor elke gedachte en overpeinzing de correcte woorden te selecteren. Wat wil je ook, taal is altijd zijn leven geweest. 25 jaar was hij en niet Hammerstein de vaste tekstschrijver van Rodgers, en samen creëerden ze musicals met tijdloze songs als My Funny Valentine, The Lady Is a Tramp en — jawel — Blue Moon. Door de jaren heen werd hun samenwerking echter steeds problematischer, door Harts alcoholprobleem maar ook door hun tegenstrijdige karakters. Rodgers was een georganiseerde professional met oog voor commerce, Hart was een chaotische dichter met een voorliefde voor sarcasme. De twee citaten over Hart waarmee Blue Moon opent, zeggen alles. “Hij was alert en dynamisch en plezierig in de omgang,” oppert de ene. “Hij was de meest verdrietige man die ik ooit heb gekend,” stelt de andere.
Die twee kanten van Harts persoonlijkheid botsen ook voortdurend in de film. Onder zijn gevatte taalvaardigheid en spitse opmerkingen voel je voortdurend een gekwelde en trieste ziel, een indrukwekkende prestatie van hoofdacteur Ethan Hawke. Dit is dan ook absoluut zijn film, zo goed als een monoloog. Blue Moon speelt zich namelijk niet alleen af in het theatermilieu, regisseur Richard Linklater vat hem ook als een toneelstuk, al moet het gezegd dat hij het bijzonder elegant aanpakt en er wonderwel veel leven in krijgt.
Blue Moon
Enkele maanden na Nouvelle Vague is regisseur Richard Linklater al terug met een stijlvol tragikomisch verhaal over de charismatische maar geplaagde musicalschrijver Lorenz Hart (rol van Ethan Hawke), grotendeels gesitueerd op één avond en één locatie.
