Het concept van de film is dat Faithfull uitgenodigd wordt op The Ministry of Not Forgetting, een pas opgericht fictief instituut dat het leven en de nalatenschap van bekende figuren onder de loep neemt. Het doel: misverstanden rechttrekken, vooroordelen corrigeren, leugens ontkrachten, mythes doorprikken. Marianne Faithfull is de centrale gast met wie het instituut zijn activiteiten wil opstarten. Een terechte keuze, want ze heeft altijd haar eigen weg gezocht, ook al moest ze voortdurend opboksen tegen de publieke opinie.
Midden jaren 1960, aan het prille begin van haar carrière, was ze de frêle nachtegaal die folksongs en broze liedjes als As Tears Go By kweelde. Tegen het einde van het decennium raakte ze verslaafd en stond ze in de ogen van het grote publiek symbool voor de morele verloedering van de swinging sixties. Maar Faithfull bleef zichzelf koppig heruitvinden, te beginnen met het album dat zijn naam heeft geleend aan deze film.
Broken English zet in op de wisselwerking tussen heden en verleden. We zien hoe een Archivaris (rol van George MacKay) allerlei videofragmenten, foto’s en knipsels voorlegt aan Faithfull en haar daar vragen over stelt. Soms heeft ze daar een geweldig verhaal over te vertellen, soms spreekt haar pertinente stilte boekdelen, soms maakt ze een scherpe opmerking. Ze is slecht te been — rolstoel, beademing — maar ze blijft altijd haar minzame zelf.
De hiaten vangen Pollard & Forsyth op door anderen aan het woord te laten, over Faithfull of over wat ze doorstaan heeft. Covers van haar songs maken de hommage compleet, al is de film zeker geen zaligverklaring. Wat naar voren komt, is een compleet en ontroerend portret van een vrouw die haar hele leven tegen de wind heeft moeten fietsen in een bekrompen en seksistische wereld. Maar die altijd koppig haar eigen zin heeft gedaan.
