27 mei 20216
Lamia is 9 jaar oud en zit met een probleem. Het is 1990, ze leeft in Irak en dat land kreunt nog onder zowel het bewind van Saddam Hoessein als de internationale economische sancties. Er is een nijpend tekort aan alles, van voedsel tot medicijnen, en wie geen geld heeft, zit met de gebakken peren. Sinds de dood van haar ouders woont Lamia bij haar grootmoeder, zeker een sterke vrouw maar alles behalve bemiddeld.
Het wordt er niet beter op wanneer Lamia als huistaak de opdracht krijgt om naar aanleiding van de verjaardag van Saddam een taart mee te brengen naar de klas. “Doe er maar veel room in”, zegt de onderwijzer, een man die niet bepaald wakker ligt van de problemen van zijn leerlingen. De opdracht lijkt onhaalbaar, maar Lamia vertrekt toch samen met haar grootmoeder naar de stad, hopend op een mirakel.
The President’s Cake heeft op het eerste gezicht alles van een fijne kinderfilm: een uitstekend gecaste jonge hoofdactrice die zich helemaal inleeft in haar rol, een haan als huisdier dat ze overal mee naartoe neemt, een klasgenootje met wie ze kan kibbelen, een lieve oma met een verweerd gezicht en een koppig karakter, en een missie die garant staat voor een avontuur met veel verwikkelingen. De Irakese regisseur Hasan Hadi maakt van zijn allereerste langspeelfilm — vorig jaar in Cannes bekroond met de Caméra d’Or — zeker een entertainende en plezierige ervaring.
Hoe langer de film duurt en hoe dieper je erover nadenkt, hoe meer je echter tot de vaststelling komt dat The President’s Cake een onderlaag heeft die alles behalve lichtvoetig en vrijblijvend is. Alle vertegenwoordigers van de overheid, van de onderwijzers tot de politie, zijn incompetent en corrupt. De mensen die Lamia en haar oma onderweg ontmoeten, zijn op een zeldzame uitzondering na voor geen haar te vertrouwen en zien er zelfs totaal geen graten in om een klein meisje en een oude vrouw vlakaf te bedriegen — of erger.
The President’s Cake is niet alleen een meeslepende jeugdfilm, hij presenteert ook een sprekend beeld van de Irakese samenleving, in al haar complexiteit en met al haar problemen. En hij herinnert er onomwonden aan dat de sancties waarmee de internationale gemeenschap een land hoopt op de knieën te krijgen per definitie vooral de zwakste bewoners treffen.
