Zin in een aangename en plezierige filmavond die buiten de lijntjes kleurt? Dan is Pillion de film voor jou. Dit is niet alleen een echt pakkend liefdesverhaal met een pikant gevoel voor humor, de jonge Britse regisseur Harry Lighton stelt ons ook voor aan een wereld die de meesten onder ons niet zullen kennen: de strikt gereguleerde relatie tussen dom en sub, zeg maar dominant en submissief. We volgen Colin, een queer jongeman die niet moet vechten tegen homofobie maar zich toch niet goed in zijn vel voelt. Op een avond ontmoet hij Ray, een onwaarschijnlijk knappe biker met een immense uitstraling. Colins verbazing is minstens even groot wanneer Ray hem duidelijk maakt dat hij een afspraakje wil.
Voor mij is Pillion een plezierig, ontroerend en positief verhaal. Maar ik ken ook mensen die de film diep triest vinden. Begrijp je dat?
Absoluut. Het is het verschil tussen hoe Colin zijn relatie met Ray ziet, hoe de andere bikers ernaar kijken en hoe Colins moeder het opvat. Het is een kwestie van perspectief. Mijn belangrijkste taak was om voldoende ruimte te laten voor beide perspectieven, zodat niet één perspectief de bovenhand zou nemen. Ik wou niet dat het publiek de zaal zou verlaten met het gevoel dat Colins moeder gelijk heeft en dat Ray een klootzak is. Ik wou dat sommige toeschouwers eerder van mening zouden zijn dat Colins moeder haar eigen ideeën en angsten op haar zoon projecteert. Ik had ook van meet af aan een happy end in gedachten, waarbij Colin sterker staat dan aan het begin van de film. Pillion is een verhaal over een eerste liefde, die Colin hopelijk de richting toont naar een betere toekomst. Ik ben een optimist, en dus wou ik eindigen met een optimistische noot.
Pillion is gebaseerd op de novelle Box Hill van Adam Mars-Jones. Heeft dat boek dezelfde toon?
Min of meer, in die zin dat het net als de film een evenwicht wil vinden tussen oprechtheid en humor. Het verschil is dat de humor in het boek de lezer wil desoriënteren, zodat je niet goed weet wat je moet denken. In de film is de humor bedoeld om het publiek gerust te stellen. Het is een ingrediënt om de toeschouwer bij het verhaal te houden in plaats van hen weg te duwen.
De film heeft twee ongewone hoofdpersonages, want ze zijn allebei ondoorgrondelijk. Colin weet nog niet wat hij wil of wie hij is en kan het dus ook niet uitdrukken. Ray weet perfect wat hij wil, maar weigert iets van zichzelf prijs te geven. Was het een uitdaging om die personages toch toegankelijk te maken voor het publiek?
Colin weet inderdaad niet wat hij wil, maar hij is bereid om in het diepe te springen en te zien waar hij uitkomt. Dat zorgt sowieso voor een rijk personage. Ik denk dat de kijker het boeiend vindt om in zijn schoenen mee te stappen. Ray was een ander paar mouwen. Het was aftasten in hoeverre het publiek zijn stilzwijgen en gesloten karakter zou aanvaarden. Hoeveel informatie de kijker nodig zou hebben om Ray niet te bestempelen als een saaie en oninteressante figuur. Want ik wist ook dat ik Ray in geen geval wou uitleggen. Ik wilde geen vroegere relatie of trauma uit zijn jeugd aanstippen als oorzaak van zijn gedrag. Dus hou ik het bij enkele goed geplaatste kruimels.
Was de beroemde kunstenaar Tom of Finland een inspiratie voor de look van de bikers?
Nee, al kwam het idee tijdens de research wel ter sprake. Alexander [Skarsgård, die Ray speelt] dacht dat hij dat soort outfits zou dragen, en hij was aangenaam verrast toen ik zei dat ik een andere stijl wilde. Eén van de redenen waarom Pillion zich vandaag afspeelt, was dat het ons de kans zou geven om een modern beeld te creëren van de sexy biker. Als je naar kinkwebsites surft of fetisjtijdschriften doorbladert, zie je ook dat de beeldcultuur rond bikers een update heeft gekregen. De look is veel sportiever leer geworden. Dat merkte ik trouwens ook bij de bikers met wie ik ben gaan praten.
Je bent naar de algemene vergadering van de Britse gay bikers geweest, een vereniging die meer dan honderd leden telt. Liepen daar bikers rond die er zo oogverblindend uitzien als Alexander Skarsgård?
(lacht) Er zaten enkele hotties tussen, ja. Al denk ik dat Alexander toch veel hoofden zou doen draaien als hij zou opdagen op zo’n bijeenkomst.
Je hebt de seksscènes gedraaid met advies van een intimiteitscoördinator, Robbie Taylor Hunt. Hoe zou je zijn inbreng omschrijven?
De details. Ik gebruikte hem vooral als specialist. Ik vroeg hem bijvoorbeeld hoe we kunnen tonen dat Colin nooit eerder seks heeft gehad, puur door de manier waarop hij zijn rug plooit of een andere beweging maakt. Robbie stelde dan een detail of een camerapositie voor die dat beter zou duidelijk maken. Op dat niveau heeft hij heel veel toegevoegd aan de film, naast het feit dat hij de acteurs op hun gemak stelde. Ik vind het nu logisch dat er iemand op de set is die zich daarover ontfermt.
Ik had geen idee dat een intimiteitscoördinator ook een creatieve bijdrage levert.
O ja. Weet je, de dialoog tussen regisseurs en acteurs over de manier waarop ze op een geloofwaardige manier seks kunnen afbeelden, is soms te vaag. En het is die vaagheid die acteurs onzeker en oncomfortabel maakt. Ze weten niet goed wat ze doen of hoe het eruitziet, en hun regisseur legt het niet uit. Daarom is het zo nuttig als je weet hoe je bepaalde details moet verduidelijken. Het moment waarop de pik erin gaat, bijvoorbeeld.
PILLION
De Britse regisseur Harry Lighton maakt van zijn eerste langspeelfilm een kinky relatieverhaal dat even uitdagend als ontroerend is en er een flinke portie eerlijke humor aan toevoegt. Harry Melling en Alexander Skarsgård blinken uit als respectievelijk een onzekere queer jongeman en de knappe biker die hem de wondere wereld van dom/sub-relaties laat ontdekken.
