COWARD

Wat weten jongens als Pierre en Francis, de hoofdpersonages uit Coward, over het leven wanneer ze moeten gaan vechten tegen de Duitsers? Hun komaf loopt uiteen — Pierre een boerenzoon, Francis uit de middenstand — maar in de modder van het front zitten ze in hetzelfde schuitje. En ook al proberen zich elk op hun manier sterk te houden, achter hun façade trillen ze in hun laarzen.

Francis, een extraverte persoonlijkheid, vindt een uitweg in de kunst en heeft samen met anderen die niet meer geschikt zijn voor de loopgraven een theatergezelschap opgericht, als entertainment voor hun wapenbroeders maar ook als zalf voor de ziel. Pierre voelt zich aangetrokken door de vrijheid die Francis uitstraalt, een interesse die ook een diepere band belooft.

Het is al langer duidelijk dat Lukas Dhont lichamen begrijpt, weet hoe je van de camera een zintuig maakt en een wereld geloofwaardig tot leven kan wekken. Waar Coward zich onderscheidt, is dat hij in tegenstelling tot Girl en Close geen emotioneel schokmoment nodig heeft om naar de keel te grijpen. Het is een eenvoudig verhaal over twee mensen die elkaar vinden in ondenkbare omstandigheden en moeten beslissen hoe ver ze willen gaan.

Traditioneel zou zo’n film vervolgens zijn spanning puren uit de reactie van de buitenwereld. Worden de minnaars ontdekt? Wat zijn de gevolgen? Coward kiest een ander pad. De buitenwereld speelt zeker nog mee, maar hij vormt eerder een schrikwekkende berg die voor Pierre en Francis opdoemt. En net zoals de oorlog is die tijdsgeest in wezen een trieste situatie waar zij geen zeg in hebben.

“What a waste,” zong Kate Bush ooit in haar Army Dreamers. Het had de themasong van Coward kunnen zijn.

Met Emmanuel Macchia, Valentin Campagne, Willem De Schryver, Jef Jacobs, Liam Jacqmin. België / Frankrijk / Nederland. 2u00.