Ergens in de voorbije jaren. Nagi, een gemeente in de Japanse prefectuur Okayama, vreemd genoeg bekend om haar hoge geboortecijfer. Yuri (Shizuka Ishibashi) wordt bij haar aankomst meteen herkend door een lokale tienerjongen. Dit is duidelijk een plek waar niet vaak vreemdelingen komen.
Review
Nagi Notes: Japanse karakterstudie doet het rustig aan
Bigger isn’t always better. Daar is deze rustige en zachtaardige film het beste bewijs van. Of hoe kleine verhalen soms gebaat zijn bij een zorgvuldige en spaarzame vertelling.
Yuri is hier niet zomaar. Ze komt model staan voor Yoriko (Takako Matsu), een beeldhouwster maar ook de zus van haar ex-man. Voor wie nu aan een eerdere recensie moet denken: geen zorgen. In tegenstelling tot Moss & Freud slaagt deze film er wel in om onder de huid te kruipen. En dat zonder kunstgrepen of groot lawaai.
Regisseur en scenarist Kōji Fukada weet zich goed te omringen. Hij baseerde zich op een theaterstuk van Oriza Hirata, een meester van de ‘esthetiek van de eliminatie’. Geen letter te veel, dus. Voor het beeld deed hij een beroep op Hidetoshi Shinomiya. Die leverde eerder al de prachtige cinematografie voor Drive My Car van Ryūsuke Hamaguchi en stelt ook nu niet teleur. Door een combinatie van trage bewegingen, POV-shots en beelden die doorheen ramen en zelfs via spiegels geschoten worden, voelt Nagi Notes als een kijkdoosje.
Toepasselijk, want in een verhaal dat relatief ‘low stakes’ is, wordt de simpele handeling van kijken (en bekeken worden) levensbelangrijk. Yuri kijkt naar Yoriko vol bewondering — hoe houdt ze het vol om zo toegewijd en zonder gezelschap voort te bouwen aan haar ambacht? Yoriko ziet in Yuri het grootstedelijke leven dat ze heeft laten schieten. Beide dealen ze met verwarrende, verliefde gevoelens — die van de ene ontluikend, die van de andere diep begraven. Hishihiro (Ken’ichi Matsuyama) heeft een pracht van een stem maar vindt niet de woorden die hij nodig heeft. En dan zijn er nog Haruki (Waku Kawaguchi) en Keita (Kiyora Fujiwara), kunstige tienerjongens die bang zijn dat ze op het platteland van Nagi nooit hun plaats zullen vinden.
Fukada kiest ervoor om verhalen die in een andere film tot ongelooflijke ontploffingen zouden leiden diepmenselijk en kalm aan te pakken. Een coming-out, een liefdesverklaring, een zoektocht in de gietende regen… nooit eindigen ze in geschreeuw, steevast in begrip en compassie. Klinkt dat saai? Dan heb je deze regisseur nog niet aan het werk gezien. Er zit overweldigende schoonheid in elke aanraking, betekenis in elke zucht. Een memorabel moment is een prematuur afscheidsgesprek, volledig gevoerd vanop fietsen die meters van elkaar verwijderd zijn. Of een pijnlijke bekentenis, uitgesproken onder het veilige kabaal van hamers en beitels. Het hakken in een beeldhouwwerk voelt plots even ernstig als een moord, de regen als een rookgordijn. Stapt er plots een geest het verhaal binnen? Dan wordt die verwelkomd met dezelfde vanzelfsprekendheid als al de rest.
In het Japans verwijst ‘Nagi’ trouwens ook naar een stil maar vredig zeeoppervlak. Daarmee is alles gezegd.
Met Takako Matsu, Shizuka Ishibashi, Ken’ichi Matsuyama, Kiyora Fujiwara, Waku Kawaguchi. Japan / Frankrijk/ Singapore / Filipijnen / Thailand. 1u49.
