Laat je je in de liefde leiden door vurige passie en emoties of blijf je voor rede vatbaar? Schrijfster Jane Austen beschreef meer dan 200 jaar geleden in haar boek Sense and Sensibility een vraagstuk waarover menig mens nog altijd nadenkt. Ook regisseur Georgia Oakley, zo blijkt uit haar nieuwe filmversie. Het verhaal gaat over de drie Dashwood-zussen die, na de dood van hun vader, samen met hun moeder plotseling zonder inkomen vallen. Ze zijn gedwongen te verhuizen naar een bescheiden huisje, waarna de twee oudste zussen, Elinor en Marianne, een zoektocht starten naar de perfecte echtgenoot.
Review
Sense & Sensibility: Een verhaal van alle tijden
Verstand of gevoel, hoofd of hart, nuchterheid of passie? Georgia Oakley gelooft, net als Jane Austen, dat je een goede mix van beide nodig hebt.
Marianne volgt haar emoties als een kompas. Ze valt dan ook halsoverkop voor de charmante Mr. Willoughby. Deze blijkt echter een oplichter te zijn die speelt met haar gevoelens. Elinor is ondertussen stilletjes verliefd geworden op Mr. Ferrars, maar zij durft haar gevoelens dan weer niet te erkennen of kenbaar te maken.
Fans van Jane Austen hoeven niet te vrezen. Sense and Sensibility is geen Emerald Fennell-achtige radicale adaptatie. Oakley brengt een ode aan de literatuurklassieker en blijft trouw aan het verhaal, zowel qua scenario als stijl. Ze laat het verhaal enkel meer aansluiten bij ons huidige tijdperk, waardoor het iets moderner en feministischer aanvoelt.
Waar Marianne in de filmversie uit 1995 (met onder andere Emma Thompson en Kate Winslet) al het hart op de tong had, is dit in de huidige versie namelijk nóg meer het geval. Gespeeld door Esmé Creed-Miles deinst het personage niet terug van een felle uitspraak. Zo walgt ze aanvankelijk van Colonel Brandon, een man die niet gelooft in zoiets als passie, en maakt ze meteen duidelijk dat hij haar helemaal niet kan bekoren.
Ook lijkt het alsof we iets meer inkijk krijgen in de innerlijke wereld van Mr. Willoughby, die uiteindelijk duidelijk spijt en schuld toont tegenover Marianne en de andere vrouwen die hij gekwetst heeft in zijn verleden. Of deze gevoelens ook oprecht zijn, is aan de kijker om te beslissen.
De goede casting bezorgt je daarnaast het nodige kijkplezier. Daisy Edgar-Jones lijkt wel een geboren Elinor en speelt de rol overtuigend — empathisch, redelijk en bescheiden. Tussen haar en George MacKay (Mr. Ferrars) is er duidelijk chemie. Herbert Nordrum (The Worst Person in the World) speelt een ingetogen maar dappere Colonel Brandon, en Fiona Shaw (Harry Potter and the Philosopher’s Stone) is een sappige Mrs. Jennings.
Sense and Sensibility blijft trouw aan de originele tekst die geschreven werd in de context van de 19de eeuw, over twee zussen van wie de wereld draait rond elkaar en het vinden van de perfecte echtgenoot (en daarmee iemand die hen financiële zekerheid kan bieden). Het thema lijkt vanuit een hedendaags perspectief misschien wat achterhaald, maar verbazingwekkend genoeg brengt het nog altijd herkenbare twijfels teweeg: kiezen voor zekerheid of voor je hart.
Oakley beslist om het niet over een compleet andere boeg te gooien, en dat is helemaal prima. De film mist misschien wat diepgang, maar zal — zoals het verhaal al eeuwenlang doet — wél je hart verwarmen. Tenslotte eindigt het dan ook op een gelukkige noot, met Marianne en Elinor die liefde vinden op plekken waar ze dit zelf nooit verwacht hadden. Misschien is dat waarom Austens verhaal bijna tweehonderd jaar later nog steeds werkt. De wereld waarin haar personages leven voelt ver weg, maar wat ze ervaren, blijft dichtbij.
Met Daisy Edgar-Jones, George MacKay, Fiona Shaw, Esmé Creed-Miles, Frank Dillane. Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten. 2u12.
