María Ángeles is een vrouw die straalt. Ze is de 70 al een flink eind voorbij maar ze dartelt door het leven als een twintiger, zielsgelukkig met het bestaan dat ze voor zichzelf gecreëerd heeft. Ze werd geboren in Tanger, in de Spaanse gemeenschap die daar — zo legt Calle Málaga aan het begin kort uit — onder het moorddadige rechtse regime van Franco naartoe is gevlucht. Ze woont al jaren in de straat waaraan de film zijn titel ontleent en is te vriend met jong en oud. Iedereen, ook de Marokkaanse bevolking, spreekt er bovendien Spaans.
Haar enige spijt is dat ze weinig contact heeft met haar dochter Clara, die op jonge leeftijd terugkeerde naar Spanje en met haar twee kinderen in Madrid leeft. Nu is Clara toch op bezoek, iets waar María Ángeles lang naar uitgekeken heeft. Maar al snel blijkt dat dochterlief niet is gekomen om van mama’s heerlijke kookkunsten te genieten of jeugdvrienden op te zoeken. Na een ziedend telefoongesprek met haar ex dropt Clara een bom: ze zit in dringende geldnood, en als rechtmatige erfgename heeft ze beslist om María Ángeles’ appartement te verkopen. Het liefst wil ze dat haar moeder meekomt naar Madrid. De enige andere optie is dat María Ángeles in Tanger in een rusthuis gaat wonen. Maar zij is geen vrouw die zich zomaar ergens bij neerlegt.
Regisseur Maryam Touzani houdt er duidelijk van om beladen (familie)relaties uit te tekenen. In Adam ging het over een bakker die tegen de sociale normen in een ongehuwde en zwangere jonge vrouw onder zijn vleugels neemt. In Le bleu du caftan moet een vrouw in het reine zien te komen met de (verboden) aantrekking tussen haar echtgenoot en een leerling-kleermaker. Ook Calle Málaga is in wezen schrijnend, maar het verschil is dat Touzani op zoek gaat naar een lichtere toon. Ze countert de onmogelijke situatie waarin María Ángeles zich bevindt met een hele reeks geestige vondsten, van de voetbalavonden die het hoofdpersonage organiseert om een centje bij te verdienen tot haar gesprekken met een bevriende non die zich (niet altijd even makkelijk) aan een strikte zwijgplicht moet houden.
Als Calle Málaga charmeert, is het echter om drie redenen. Er is Touzani’s onmiskenbare talent om een filmische wereld te scheppen die je haast kunt ruiken en proeven. Er is de pure sensualiteit waarmee ze het gevoelsleven van oudere mensen in beeld brengt. En er is vooral de prachtige vertolking van de Spaanse ster Carmen Maura, die op haar 80ste onverwacht de kans krijgt om nog eens te schitteren. En die grijpt ze met beide handen.
Calle Málaga
Minzame tragikomedie over een Spaans-Marokkaanse vrouw (magische vertolking door Carmen Maura) die het vertikt om haar heerlijke leven in Tanger achter te laten.
