29 april
De Schotse cineaste Lynne Ramsay heeft een warm hart voor personages die niet zijn als alle anderen. Haar debuut Ratcatcher (1999) toont een gevoelige jongen die opgroeit in een ruwe buurt. In Morvern Callar (2002) zien we een jonge vrouw die geen blijf weet met zichzelf na de zelfmoord van haar geliefde. In We Need to Talk about Kevin (2011) vermoedt een moeder dat er iets gevaarlijks scheelt aan haar zoon. En in You Were Never Really Here (2017) gaat een getraumatiseerde huurling op zoek naar de ontvoerde dochter van een politicus.
Stuk voor stuk zijn het buitenstaanders, karakters die niet begrepen worden door de mensen in hun omgeving en die soms overgaan tot extreem gedrag. Grace, de hoofdfiguur in Die My Love, past perfect in dat plaatje, maar ze staat op een eigenaardige manier wel een stuk steviger in haar schoenen dan de karakters uit die vorige verhalen. Al zullen maar weinig andere personages uit de film het daarmee eens zijn.
Ramsay opent Die My Love met een opmerkelijke scène waar Grace en Jackson (gespeeld door Jennifer Lawrence en Robert Pattinson) voor het eerst hun nieuwe huis ontdekken. De camera staat vast, achter in de woonkamer, en registreert hoe het koppel rondkijkt, alsof de woning hen onbeweeglijk observeert. Jackson is het meest enthousiast over hun nieuwe thuis, Grace heeft nog twijfels. Maar hun passie is voelbaar, en daar zullen enkele ratten niets aan veranderen.
Alleen zijn er andere dingen die wel beginnen weg te knagen aan Graces overtuiging dat ze de juiste beslissing hebben gemaakt door New York te verlaten en naar een afgelegen plek in Montana te verkassen. Ook al hebben ze het huis gratis geërfd van Jackson oom en woont de familie niet zo ver. Het isolement maakt een ongetemde kant in Grace wakker, wilde driften die extra aangewakkerd worden wanneer ze een baby krijgen.
In handen van Lynne Ramsay ontpopt Die My Love, gebaseerd op een novelle van de Argentijnse schrijfster Ariana Harwicz, zich tot het spetterende portret van een vrouw die om allerlei redenen haar plaats niet vindt in de wereld waarin ze is terechtgekomen. Het staat buiten kijf dat Grace met mentale problemen worstelt. Postnatale depressie maakt daar deel van uit maar is verre van de enige oorzaak. Ze heeft ook psychoses, en fases waar ze zichzelf niet langer onder controle heeft.
De precieze diagnose interesseert Ramsay echter niet. Zij is erop uit om het woelige gevoelsleven van Grace en haar eigenzinnige blik op de wereld weer te geven. Het mondt uit in een mateloos creatieve film met een onvoorspelbare golfslag, soms even kalm als de bossen en graslanden die het huis omgeven, soms uitbarstend in woeste fantasieën en fysieke excessen. De manier waarop Jennifer Lawrence zich — net als Robert Pattinson trouwens — op de rol stort, geeft aan dat ze een onwrikbaar vertrouwen heeft in haar regisseur. Volkomen terecht.
