Het begint bij een vrachtwagen langs een Amerikaanse spoorweg, bakkend in een loden zon. Dat is vooral slecht nieuws voor de paar tientallen illegalen die in de gesloten aanhanger zitten, wachtend tot mensensmokkelaars hen komen bevrijden. Eén van die migranten is Fernando (rol van balletdanser Isaac Hernández), een Mexicaanse jongeman met een opmerkelijk danstalent. Daar hoopte hij ook een leven in de Verenigde Staten mee op te bouwen, maar door een misverstand liep hij in New York tegen de lamp, met desastreuze gevolgen voor zijn kansen als inwijkeling.
Zijn hoop berust nu op Jennifer (gespeeld door Jessica Chastain), een Amerikaanse van een jaar of 40. Ze is de dochter van een rijke industrieel en mag professioneel een deel van het familiefortuin investeren in liefdadigheid naar keuze. Als liefhebster van ballet ontmoette ze zo in Mexico City Fernando, het klikte tussen hen, en het kwam tot een relatie. Ze heeft echter al even niets van zich laten horen, maar Fernando gaat ervan uit dat alles wel in orde komt als hij gaat aankloppen bij haar huis in San Francisco. Jennifer blijkt inderdaad blij om hem te zien en de seks is meteen stomend als altijd. Maar hoe langer Fernando in San Francisco blijft, hoe meer hij het gevoel heeft dat hij nooit de plaats in haar leven zal krijgen die hij wil.
De Mexicaanse regisseur Michel Franco laat Dreams zich natuurlijk ontvouwen. Hij houdt zich met zijn camera op een afstand en observeert de personages in hun dagelijkse bezigheden. Fernando die danst of een hotelkamer opruimt, de vrijpartijen tussen de twee centrale figuren, de chique recepties waarop Jennifer netwerkt, de gesprekken met haar familie, alles staat op hetzelfde niveau. Het is alsof Franco wil duidelijk maken dat niets van wat hij laat zien echt uitzonderlijk is. Het maakt allemaal deel uit van dezelfde nuchtere werkelijkheid.
Dat geldt ook voor de momenten waarop de schone schijn die Jennifer ophoudt begint af te brokkelen en ze haar ware gezicht laat zien. Finaal is dit een verhaal over uitbuiting en verwrongen machtsverhoudingen, en hoe liefdadigheid en zelfs liefde een realiteit kan verbergen die veel meer bitter en cynisch is. Dreams begint donker, lijkt naar de zon toe te werken maar eindigt op een plek die zo mogelijk nog duisterder is dan die openingsscène.
Dreams
Een liefdeshistorie krijgt een gitzwarte rand, enkel en alleen door een verstoord machtsevenwicht. De Mexicaanse regisseur Michel Franco vertelt een scherp verhaal van alle tijden.
