Mensen zijn rare beestjes, en zeker als we in gezelschap zijn. We mogen dan wel vaak omschreven worden als sociale dieren, zodra we ons in het openbaar begeven, zetten we doorgaans een masker op. Daar zijn meerdere redenen voor. Zelfbehoud bijvoorbeeld, waar de angst om beoordeeld te worden deel van uitmaakt. Of machtsvertoon, dat we willen duidelijk maken wie baas is in een gegeven situatie. Als we dan iemand ontmoeten bij wie we helemaal onszelf kunnen zijn — anders gezegd: aan wie we ons echte gezicht durven tonen — moeten we dat koesteren.
Het zit allemaal in ‘Real Faces’, de ingetogen en gelaagde eerste langspeelfilm van Leni Huyghe. Ze voert twee hoofdfiguren van een jaar of 30 op, die met dezelfde professionele frustraties te maken krijgen maar daar op een heel andere manier mee omspringen. Julia (Leonie Buysse) werkt als assistente bij een castingbureau en heeft de opdracht gekregen om via een ‘wilde’ casting op straat allerlei frisse en originele gezichten te zoeken voor een parfumreclame. Het probleem is alleen dat de regisseur van die reclamespot, David (de Zwitserse acteur Yoann Blanc), zelf niet goed weet wat hij zoekt en zich systematisch afreageert op Julia. En zij staat niet sterk genoeg om tegen die toxische werksfeer in te gaan.
Het andere hoofdpersonage is Eliott (Gorges Ocloo), bij wie Julia een kamer huurt. Hij is een onderzoeker die zich gespecialiseerd heeft in korstmossen en de laatste hand legt aan een artikel voor een wetenschappelijk tijdschrift. Hij hoopt dat hij door die publicatie in aanmerking zal komen voor een plekje in een internationaal team dat op het punt staat om naar Groenland te vertrekken. Alleen houdt zijn departementshoofd — al dan niet uit afgunst of zelfs racisme — hem voortdurend aan het lijntje door hem op de ultieme feedback te laten wachten. Er groeit een verstandhouding tussen Eliott en Julia, tot zij zelf in een positie belandt waar ze de touwtjes in handen heeft.
‘Real Faces’ is geen cinema die alles letterlijk uitspelt, en dat is net zijn grote kracht. Leni Huyghe creëert samen met haar co-schrijver Vincent Vanneste (‘Skiff’) en haar sterke acteurs delicaat geschetste personages en leidt die met zachte hand door de film. Veel wordt duidelijk door de manier waarop ze reageren op situaties en op elkaar. Eliott komt daarbij naar voren als veel meer volwassen dan Julia, ook al zijn ze ongeveer even oud. Door zijn beroep (of omgekeerd) heeft hij echter de reflex ontwikkeld om aandacht te hebben voor zogenaamd ‘onbelangrijke’ dingen. Julia zou dan weer beroepshalve geïnteresseerd moeten zijn in anderen maar zoekt vooral nog naar zichzelf. De vraag is welke weg ze uiteindelijk zal kiezen: de egoïstische aanpak van David of het omarmende voorbeeld van Eliott. Leni Huyghe laat alvast zien dat zij wel degelijk weet wat voor cinema ze wil maken.
Real Faces
De Belgische regisseur Leni Huyghe laat zich in haar eerste langspeelfilm kennen van haar gevoeligste kant met een fijnzinnig verhaal over hoe mensen met elkaar omgaan.
