Schrijf wat je kent, luidt een aloude goeie raad voor al wie pen op papier wil zetten. Dat heeft Sylvie (rol van Isabelle Huppert) ook altijd gedaan, en ze heeft er een succesvolle literaire carrière aan overgehouden. Nu is ze drie mensen (Virginie Éfira, Vincent Cassel en Pierre Niney) in een appartement aan de overkant van de straat beginnen te bespieden, om haar sputterende Muse weer aan de praat te krijgen. Vergeefs, want de plot die ze rond die personages verzint, komt niet verder dan cliché intriges met overspel en moord.
Dus kiepert Sylvie haar manuscript maar in de vuilnisbak. Op dat moment is Adam (indringende en zwijgzame vertolking door Adam Bessa) in haar leven gekomen, een dakloze man die gefascineerd is door Sylvies vak. En wanneer hij het manuscript weer opvist en zelf haar gluur- en schrijfwerk verderzet, heeft dat onverwachte gevolgen.
In de tweede Franse film (na ‘Le passé’) van Asghar Farhadi, waarmee hij op het festival van Cannes meedingt naar de Gouden Palm, heeft de Iraanse cineast het over een thema dat hem ongetwijfeld nauw aan het hart ligt: de kracht van verbeelding, maar ook de verantwoordelijkheid die bij artistieke creatie komt kijken. Waar Sylvie er alles aan doet om te verbergen dat ze de overburen bespiedt, is Adam veel minder zorgvuldig. En dan blijkt dat de fictie een invloed kan hebben op de realiteit waaruit ze voortgevloeid is. Als mensen laten we ons namelijk gemakkelijk leiden door onze inbeelding, soms op het psychotische af. Anders gezegd: als je eenmaal een idee in je hoofd krijgt, raak je er niet zo snel weer vanaf.
Farhadi focust zich aanvankelijk op het personage van Sylvie en haar mislukte poging om een nieuwe roman te schrijven. Hij brengt de potsierlijke scènes die ze verzint ook in beeld, waardoor je in wezen een half uur naar oninteressante en overbakken cinema zit te kijken. Het is een kwestie van even door te bijten, want daarna komt ‘Histoires parallèles’ alsnog op gang. Hoe meer het personage van Adam naar de voorgrond komt, hoe meer het verhaal zich losschudt en zich ontpopt tot een fascinerend pingpongspel tussen fictie en realiteit.
