6 mei 2026
“Ik zit al mijn hele leven onder water. Hierboven weet ik het niet.” De woorden van Antonio, één van de twee hoofdpersonages in het Spaans drama Los Tigres, spreken boekdelen. Op zijn 50ste heeft hij al zijn hele leven zijn boterham verdiend als duiker in de havenregio van Huelva, niet ver van de Straat van Gibraltar. Daar meren van olietankers en andere schepen aan, om diverse redenen, en dan is het aan Antonio en zijn collega’s om onder water de nodige herstelwerken uit te voeren. Ook zijn iets jongere zus Estrella zit in het vak, al duikt ze niet zo vaak omdat ze gehoorproblemen heeft en niet dieper dan 17 meter kan gaan. Maar ze is even verknocht aan de zee, een passie die zij en Antonio trouwens hebben van hun vader, zelf ook een professionele duiker.
Van de romantiek die het duikersleven toen uitstraalde, blijft echter maar weinig meer over. De firma waar ze voor werken, voelt steeds meer de concurrentie van buitenlandse bedrijven, en privé gaat het hen ook niet voor de wind. Antonio is gescheiden en zijn ex, die het zat is dat hij nauwelijks alimentatie betaalt, dreigt ermee om het volledige hoederecht op te eisen. Van haar kant komt Estrella in aanmerking voor een mooie job in een zeereservaat in Vigo, in het noorden van Spanje, maar zij kan het niet over haar hart brengen om haar broer in de steek te laten. En dat is pas het begin van de problemen.
Los Tigres is op zich een relatief voorspelbaar verhaal, maar de film kan ook rekenen op enkele stevige troeven. De acteurs horen daar zeker bij. Antonio de la Torre (bekend van onder meer El Reino) en Bárbara Lennie (binnenkort in de nieuwe Almodóvar Bitter Christmas) vinden de nuances van hun hoofdfiguren, ook al gaat het om gesloten karakters die compleet vastzitten in hun leven. Bovendien zijn de teugels in handen van Alberto Rodríguez, een cineast die met onder andere La isla mínima en Grupo 7 al bewezen heeft dat hij intense drama’s in de vingers heeft. Met Los Tigres kneedt hij opnieuw een film die het niet zozeer moet hebben van de verrassende wendingen als van het wurgende gevoel van onontkoombaar onheil.
