“Fuck off!” schreeuwen naar wildvreemden (als het geen ergere vunzigheden zijn), iemand die kanker heeft uitlachen dat ze doodgaat, plots iemand in het gezicht slaan als ze de fout maken om aan je verkeerde kant te lopen, de hond van de man die je een job aanbiedt een mep verkopen, in een nachtclub iemands glas uit zijn handen slaan, voortdurend fluitgeluiden maken en roepen, sinds zijn prille tienerjaren is het leven van John Davidson een hel geworden. Het is bovendien een vicieuze cirkel: hoe nerveuzer hij zich voelt, hoe meer hij ten prooi valt aan zulke oncontroleerbare tics, wat dan weer de stress en de zenuwen opdrijft.
De enige manier waarop hij enigszins tot rust komt, is als hij weet dat niemand zich zal storen aan zijn ongewone gedrag. Maar daar knelt net het schoentje, toont de biografische film I Swear. Toen hij als tiener voor het eerst tics begonnen te krijgen, dacht iedereen (ook zijn eigen ouders) dat John zich aanstelde en gewoon onbeschoft was, met alle gevolgen van dien. Vandaag begrijpt de wereld al wat beter wat het syndroom van Tourette betekent, maar daarmee zijn alle problemen nog steeds niet van de baan. Zoals enkele weken geleden nog bleek tijdens de uitreiking van de Britse filmprijzen, waar een ongelukkige uitroep van John (die in het publiek zat) voor een hele heisa zorgde.
Het klinkt allemaal zeer triest, en dat is het op zich ook. Regisseur Kirk Jones, die zelf het scenario schreef, staat bekend om zijn lichtvoetige verhalen – van zijn debuut Waking Ned Devine en het sprookje Nanny McPhee tot de romcom My Big Fat Greek Wedding 2. Maar hij gomt de donkere momenten uit Davidsons leven niet weg, zoals de dag dat een verbale tic hem in het ziekenhuis deed belanden. I Swear countert die pijn echter met gebeurtenissen die je dan weer een glimlach op je gezicht toveren of zelfs ronduit op de lachspieren werken. Veel van de situaties zijn op zich ook bijzonder grappig in hun ongemak, zonder dat Jones ooit de draak steekt met zijn hoofdfiguur. Een warmhartige en menselijke film over een opmerkelijke figuur.
I Swear
The Full Monty en Billy Elliot zijn nooit ver weg in deze typisch Britse tragikomedie over een man die moet leren leven met het syndroom van Tourette. Maar regisseur Kirk Jones vindt toch ook onverwachte paden.
