WICKER

Halverwege Wicker krijgen de dorpelingen tijdens een trouwfeest voor het eerst het wezen onder ogen waar ze al zo lang over roddelen: de kersverse echtgenoot van de vissersvrouw. Dat de man gemaakt is van riet — een creatie van de mandenvlechter — vinden ze nauwelijks meer bizar dan dat de vrouw überhaupt een man heeft kunnen strikken. Zij is tenslotte al haar hele leven de risée van het dorp, een onverzorgde en onwelriekende paria. De pure liefde die zij en haar unieke partner uitstralen, is echter al even tegendraads en al even onweerstaanbaar als de polyritmische muziek waarop ze dansen. De afgunstige reacties van de dorpelingen laten zich raden, met als grootste intrigante de nochtans intelligente kleermakersvrouw, die liever anderen onderuithaalt dan het systeem waarin ze leeft in vraag te stellen.

Wicker speelt zich af in een wereld waar vrouwen op hun huwelijksdag geen ring om de vinger maar een metalen ketting om de nek krijgen, “een symbool van hun levenslange plicht”. Van dat moment af worden ze ook aangesproken met het beroep van hun echtgenoot. Een man, al is hij dan van riet, die openlijk zachtheid toont en stelt dat hij pas tevreden is als zijn vrouw tevreden (en bevredigd) is, brengt dan ook een hoop heisa teweeg. Niet meteen een subtiele moraal voor een film? Klopt, maar Wicker voelt niet de behoefte om te verbergen wat hij wil zijn: een simpele, entertainende, kolderieke, venijnige en onverschrokken geile fabel die soms zowaar bij de keel grijpt. Al ligt dat laatste vooral aan Olivia Colman, die zoals gewoonlijk elke vorm van ijdelheid aan de deur parkeert en zich met lijf en leden op de hoofdrol stort.

Met Oliva Colman, Alexander Skarsgård, Elizabeth Debicki, Peter Dinklage, Ella Bruccoleri. VK / VS / Australië / Hongarije. 1u45.