Hoe egocentrisch moet je zijn om als kunstenaar door het leven te stappen? Kun je rekening houden met iedereen in je omgeving en toch kunst scheppen die persoonlijk en waardevol is? In The Beloved probeert de Spaanse cineast Rodrigo Sorogoyen (Las Bestias) een antwoord te formuleren, of toch op zijn minst het dilemma te belichten.
In de eerste sequentie van de film stapt hoofdfiguur Esteban Martínez een restaurant binnen waar hij afgesproken heeft met een jonge vrouw, Emilia. Een reeks close-ups creëren een intieme sfeer, al voel je meteen dat de hortende small talk tussen beide personages een relatie verbergt die emotioneler en pijnlijker is. Blijkt dat Emilia de dochter is die Esteban al 13 jaar niet meer gezien heeft, terwijl hij in de Verenigde Staten carrière heeft gemaakt en een nieuw gezin opgebouwd heeft.
Nu is terug in Spanje voor een project, een historisch drama dat zich afspeelt in de Westelijke Sahara. Hij wil dat Emilia, die actrice is geworden, de vrouwelijke hoofdrol speelt. “Het wordt een verhaal over verraad, verlating en liefde,” is Estebans pitch. Je twijfelt er niet aan dat die thema’s ook in het ‘echte’ leven tussen hen spelen. De ongemakkelijke wisselwerking tussen realiteit en fictie is een rode draad doorheen de film. Biedt Esteban zijn dochter de hoofdrol aan omdat hij echt in haar talent gelooft of omdat hij iets wil goedmaken? Heeft hij dit verhaal gekozen om het onrechtstreeks over zijn eigen leven en schuldgevoelens te hebben? Het komt nergens beter uit de verf dan tijdens de opnames in de woestijn, waar Estebans creatieve demonen en zijn dictatoriale uithalen onvermijdelijk weer de kop opsteken. En ook Emilia wordt er het slachtoffer van.
The Beloved raakt verschillende onderwerpen aan die vandaag meer dan ooit aan de orde zijn, van de definitie van grensoverschrijdend gedrag tot de vraag of je ‘grote’ kunstenaars onbehoorlijke trekjes mag vergeven. Sorogoyen weigert om een oordeel te vellen over zijn hoofdfiguur. De keuze voor Javier Bardem voor die rol is ook perfect, niet alleen vanwege zijn enorme uitstraling maar ook omdat je als kijker de neiging hebt om zelfs in de meest extreme situaties toch ergens begrip op te brengen voor hem.
Of de visuele toetsen die Sorogoyen uit zijn mouw schudt — de afwisseling tussen kleur en zwart-wit bijvoorbeeld — echt altijd een meerwaarde vormen, is niet zeker. Je kunt zelfs argumenteren dat ze de film artificiëler maken dan nodig was. Als portret van een man die moet kiezen tussen zijn biologische en zijn creatieve kinderen is The Beloved echter meer dan fascinerend.
